BİR BAŞKA SATIR - Konuşan Ağaçlar (15.08.2021)

Sırtımı verip yaslandığımda gölge olup, arkadaşlık ettiğini bilirdim. Karıncaların üzerinde koşuşturduğunu bilirdim. Acı içinde eriyip gittiklerini bilmezdim. Küçük bir kıvılcımla tutuşup, her bir dalına bürünen alev toplarını gördüğümde o ağacın acı çektiğini bilmezdim.

Bir güz sonrası çıplak kalışlarını görmüştüm. Bir yangın sonrası külden bir çırpıya dönüştüklerini görmemiştim. Külrengine boyanıp alevlerin arasında yok olduklarını görmemiştim. Yangından bir dumana dönüşüp havayı griye boyadıklarını görmemiştim.

Üzerinde hoş bir tınıyla öten kuşları görmüştüm. Acı içinde çığlıklarını duymamıştım. Gövdesine sırtımı verdiğim ağaç kalmamış, beni bir dal sanıp üzerimde gezinen karıncalar beni gıdıklayamamıştı. Saatlerce orada oturup seslerini dinleyip huzur duyduğum tek bir kuş kalmamıştı. Ağaçların gövdelerinden dallarına koşturan sincaplar yoktu. Yanımda ağır ağır geçen beni görüp ürken bir kaplumbağa da yoktu. Küllerin içine gömülmüş bir orman vardı artık.

Yeşilin her bir rengini yok etmiş bir katliam vardı. Tüm hayvanların acı içinde çığlıkları vardı kulağımda. Birbirleriyle konuşup duran kuş cıvıltıları yerine acı çığlıklar vardı. Bir yağmurla beni kokusuyla büyüleyen toprak yerine yangından arda kalan küller vardı. İçimi huzur kaplamıyordu artık burada. Ormanın yok oluş acısını hissediyordum içimde. Her bir canlı gözlerimin önünde yanarak yok oluyordu.

Bir yağmurla buluşan toprağı bilirdim önceleri. Ağaçları köklerinden söküp savurduğunu bilmezdim. Bir dere bir göl bilirdim, balıkları izlerdim. Şimdiyse koca bir şehri yok edişini izledim. Bir bir önümden akıntıyla geçip giden arabaları, ağaçları izledim. İnsanların kaçışını izledim. Kimisinin kurtulamayıp bir selde hayatlarını kaybedişini gördüm. Bir dere yatağına evlerin konuşlanmayacağını bilirdim. Konuşlanamayacağını bilirdim! Bile bile yapılan hataları bilmezdim…