Bir Sanatçının Sanatı

Picasso’nun Guernico’su, Nazi Almanyası’nın İspanya’daki Guernico şehrini bombalamasını anlatan, anıtsal büyüklükte bir tablodur. Bu eser ne kadar siyah beyaz olsa da, biz orada savaşın akıttığı kıpkırmızı kanı görebiliriz. Dehşet ve acı realist bir biçimde değildir, bunu dışavurumculuk ile kübik formlarda görürüz. Sanatçı bu trajediyi böylelikle gözümüze sokmaz, bir yandan da tam anlamıyla gözümüze sokulan büyüklükteki bu eserin içerisinde bulunduğumuz hissiyatına kapılırız. Picasso eseri, bu vahşetin yaşandığı yılların hemen sonrasında yaparak büyük bir siyasal başkaldırıyı sağlamıştır. Halen daha politik anlamda önemli tablolardan biri olarak görülmeye devam edebiliyor.

Tam anlamıyla bir sanatçı olabilmek, toplumun göremediklerini görüp, bunları tüm kazanımlarıyla birleştirerek toplumun gözüne sokabilmekte yatar. Sanılanın aksine, bir sanat eseri sadece estetik algıya hizmet etmez, aynı zamanda sanatçının amaçlarına hizmet etmeli ve temelleri sağlam oluşturulmalıdır. Hoş görünümün yanı sıra, itici güzelliğinde var olduğunu bildiğimizde önceliğin amaca hizmet olduğunu görebiliriz.

Tüm bu yanılgılar çürütülüğünde, bir ressamın sanatçı sıfatında bulunduğu çıkarımını sağlamamız gerekir. Aynı zamanda bir yazarda sanatçıdır, tıpkı bir müzisyende, heykeltraşta…

Picasso’nun Guernico’suna dönersek, savaşın dehşetini görmemiz; bunu ressamdan çok sanatçı kimliği ile sağladığını görebiliriz. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin duvarında asılı olan eserin halı versiyonu, önünde savaş planlarının konuşulması büyük bir muamma olacaktır ki 36 yıl sonrasında duvardan kaldırılmıştır.