Hüseyin Akif Terzioğlu Ortaokulu öğrencisi Fatmanur Esin’e birincilik getiren ‘Pembe Balon’ başlıklı kompozisyonu şöyle;
Pembe Balon
Bir 23 Nisan’a daha ulaştık. Meydan da renga renk, cıvıl cıvıl giysilerle dolu çocuklar. Yüzlerindeki parıltı ve neşe görülmeye değer. Sizlerin geleceğinin güvencesi, yarınları… Ne kadar da mutlular; pamuk prenses giysileri içinde. Aileleriyle, öğretmenleriyle yürüyorlar, ellerinde ; mavi, pembe balonlar. Saflığın ve masumiyetin sembolü çocuklar…
Bu arada yolun karşısında; eski, paspal giysileri içinde bir çocuk dikkatimi çekiyor ve bütün kalabalığı yararak karşıya geçiyorum. Herkes kendi havasında, insanları aşarak çocuğun yanına ulaşıyorum. Çıplak ayaklarına geçirdiği lastik pabuçlar, vücuduna küçük gelen eskimiş, yıpranmış elbisesiyle hayran hayran gösteri yapan pamuk prensesleri, yavru kurtları, gösterileri seyretmeye çalışıyor. Yüzünde ise bir pırıltı. Gözlerindeki ışıldama o kadar güzel ki… Tıpkı Atam gibi çakmak çakmak bakıyor. Sanki halinden memnun. Bu arada kalbimde bir burukluk hissediyorum. Yoldan geçen çocuklarda, bende, yanımdaki çocukta, hepimiz bu vatanın evlatlarıyız. Atamızın büyüklerimize emanet ettiği yurdumuzda yaşıyoruz ama eşit koşullarda değiliz, milli egemenliğin ilan edildiği bu günde.
Bizler, bu çocuklar; Türkiyemizi yansıtıyoruz. Bu düşünceler içerisindeyken yanımdaki çocuğu iterek öne geçmeye çalışan bir kadının feryadı ile kendime geldim. Çocuğa hiç bakmadan onu iterek öne geçmeye çalışan iri bir kadın. Birden bu teyzeye bağırdım; ‘’ Bugün bizim bayramımız!’’ verdiği cevap ise; ‘’ Sana ne oluyor? Yoldan geçen çocuğumu görmek için öne geçiyorum’’
Evet… Bir çocuğu ezme pahasına yapılan bir öne geçiş. Benim haykırışım ise kadına değil, bütün büyüklerimize. Artık bazı şeyleri görmenin zamanı gelmedi mi? Eşitliğin, adaletin, insanları ezmenin yanlış olduğunu görmenin zamanı gelmedi mi? ama neye yarar? Ben bunları düşünürken kadın öne geçmişti bile…
‘’Atı alan Üsküdar’ı geçer’’ misali. Yanımdaki çocuk ise parmak uçlarına basarak hala yoldan geçenleri görme çabasında idi. Birden çocuğun elinden tuttum. Tıpkı Atamızın, milletimizin elinden tuttuğu gibi. Çocuk mutluydu; Çünkü el ele tekrar ön tarafa geçmiştik. Yıllar önce birlik ve beraberlik içinde el ele vererek Ulu Önderimizin izinden giden Türk Halkı gibi. El ele olduğumuzda aşamayacağımız bir zorluk var mı? Bizde önümüzdeki engelleri aşmış, en doğal hakkımız olan; çocukları, arkadaşlarımızı, kardeşlerimizi görebiliyorduk. Tören bitmişti, çocuğun elini bıraktım. İstediği bir şey olup olmadığını sordum. Pembe bir balon istedi, köşedeki bir baloncudan balon aldım annemin bana verdiği harçlıkla. Çocuk beni yanaklarımdan öperek fırtına gibi yanımdan uzaklaştı. Peşinden koştum fakat yetişemedim.
Evet sevgili büyüklerim! Bu çocuklar sizin; yavru kurtu, pamuk prensesi, lastik ayakkabılısı ile… İstedikleri tek şey ise pembe bir balon; özgürce uçurabilecekleri, güzel bir dünya için. Atamız böyle bir dünya için uğraşmadı mı? Milletiyle birlikte ülkemize demokrasiyi, eşitliği, adaleti getirmedi mi? Meclisin kurulduğu bu günde… Bu ülke Atamızdan size, sizden de bana ve çakmak çakmak bakan çocuğa emanet edilmeyecek mi? O zaman lütfen Atamızın emanetine sahip çıkın ve bize güzel bir ülke; temiz, savaşsız bir dünya emanet edin. Edin ki uçabilelim özgürlüğümüze pembe balonlarımızla…” HABER MERKEZİ