Tarih 4 Nisan 1953… Yer Çanakkale Boğazı… Saat 02.10 suları…
Türk Denizcilik tarihinin en kara günlerinden biri, bundan tam 66 yıl önce yaşandı. 4 Nisan 1953'te Çanakkale Boğazı Nara Burnu önlerinde, İsveç bayraklı “Naboland” adlı gemiyle çarpışarak batan Dumlupınar denizaltısında 81 denizcimiz şehit oldu.
Son sözleri “Vatan Sağ Olsun! '' diyerek şehit olan 81 denizcimizi rahmet ve minnetle anıyoruz.
HAZİN HİKAYE
TCG Dumlupınar, 1953 yılında, 3 Nisan’ı 4 Nisan’a bağlayan gece su üstünden seyrederken, saat 02.10 sularında Çanakkale Boğazı Nara Burnu açıklarında 'Naboland' adlı bir yük gemisiyle çarpıştı. Naboland, baş torpido dairesinin sancak tarafından Dumlupınar’a çarpmıştı. Çarpışmanın şiddetiyle Dumlupınar’ın güvertesinde bulunan 8 kişi denize düştü. 8 kişiden 2'si pervaneye takılarak, biri boğularak yaşamını yitirdi. Olay yerine ilk olarak gümrük motoru geldi. Sağ kalan 5 kişi, gümrük motoru tarafından Çanakkale’ye götürülerek hastaneye yatırıldı. Denizaltı öylesine hızlı batmıştı ki geminin içindeki 81 kişiden yalnızca 22’si kıç torpido dairesine sığınabildi.
Burada mahsur kalan 22 kişi battı şamandırasını su yüzüne fırlattılar. Güneşin doğmasıyla birlikte civarda dolaşan balıkçı tekneleri tarafından şamandıra görüldü. Gümrük motoru derhal şamandıranın yanına geldi. Gümrük motorunun ikinci çarkçısı Selim Yoludüz, şamandıradaki ahizeyi kaldırarak ve ‘Alo’ diyerek cevap bekledi. Denizaltıdan cevap veren Astsubay Selami Özben; elektriğin kesik olduğunu, geminin sancak tarafına 15 derece yatık olduğunu, kıç torpido dairesinde 22 kişi olduklarını bildirdi. Selim Yoludüz, Kurtaran gemisinin geleceğini söyledi. Daha sonra ise Üsteğmen Suat Tezcan, aynı telefon vasıtasıyla Astsubay Selami ile irtibat kurdu. Üsteğmen Suat Tezcan ile Astsubay Selami arasında şu konuşma geçti:
SON DİYALOG
"-Alo... Aşağıdan... Alo... Dumlu..."
"-Evet Dumlu..."
"-Ben Üsteğmen Suat..."
"-Evet efendim, ben Selami..."
"-Selami nasılsınız? Biz geldik, şimdi bana durumu anlat."
"-Efendim dizellerden yara aldık, manevra dairesinde yangın çıktı. Bataryayı sıfıra alarak kıç torpido dairesine geçtik. Şimdi manevra dairesi suyla dolu..."
"-Kaç kişisiniz orada?"
"-Diğer dairelerle irtibatınız var mı?"
"-Yarım saat evvel kıç batarya dairesi ile konuştum, şimdi cevap vermiyorlar."
"-Merak etmeyin, Kurtaran geldi, biz buradayız."
"-Efendim manometre 267 kadem gösteriyor, doğru mu?"
"-Selami, Kurtaran geldi. Şimdi kurtarma işlemine başlanıyor. Ben biraz sonra yine gelirim."
"-Peki efendim..."
Üsteğmen Suat bu konuşmayı rapor ettikten sonra, yeniden telefon başına gelerek aşağıdakilere moral vermek istedi:
"-Alo Selami."
"-Evet Dumlu."
"-Selami nasılsınız?"
"-Efendim hava biraz fenalaştı."
"-Moralinizi bozmayın. O hava size daha iki gün yeter. Sen çocukları yatır. Sigara içmeyin."
"-Yok efendim hepsi yatıyor. Sigara da içmiyoruz. Işık da yok, karanlıktayız."
"-İhtiyaç lambalarını kullanmayın, lazım olacak."
"-Kullanmıyoruz, zaten birinin ışığı çok zayıfladı."
Bu konuşmanın ardından, Astsubay Selami, kurtarılma ümitlerinin olmadığını anladı. Denizaltından duyulan son cümle ise Astsubay Selami’nin “Vatan sağolsun” sözleri oldu.
Bir süre sonra denizaltıyla tekrar irtibat kurulmak istense de, Üsteğmen Suat seslenişlerine cevap alamadı. Aşağıdan sadece bir takım gürültüler ve inilti sesleri duyuldu. Çalışmalar esnasında, şamandıranın telefon kablosu kopunca, denizaltıdan bir daha haber alınamadı.
Denizaltıdan sadece çarpışma anında köprü üstünde bulunan Yüzbaşı Sabri Çelebioğlu, Üsteğmen Kemal Ünver, Üsteğmen Haşan Yumuk, Astsubay Başçavuş Hüseyin İnkaya, Astsubay Başçavuş Hüseyin Akış kurtulmuş, içlerinde Komodor Kurmay Albay Hakkı Burak’ın da bulunduğu 7 subay, 35 astsubay, 39 er şehit olmuştu. HABER MERKEZİ