Çanakkale’de rüzgar sadece bir hava olayı değil; bir yaşam biçimi, bir komşu ve bazen de bir imtihan. Yılda ortalama 300 günü rüzgarlı geçiren bu şehirde halkın sabrı, hızı ve hatta mizacı poyrazla, lodosla harmanlanıyor. Uzmanlar uyarıyor: Çanakkale’de rüzgar, psikolojinin ayrılmaz bir parçası!
"Kordon’da yürürken rüzgar şapkanızı uçuruyorsa, Çanakkaleli değilsiniz demektir; çünkü buralı olanlar şapka takmaz veya rüzgarın geliş açısını önceden sezer." Bu sözler, kentin sokaklarında sıkça duyulan bir şaka olsa da arkasında devasa bir sosyolojik gerçek yatıyor. Sürekli esen rüzgar, Çanakkale insanının sadece saçını başını değil, düşünce biçimini ve ruh halini de şekillendiriyor.
"Lodos Siniri" ve "Poyraz Dinginliği"
Psikologlar ve sosyologlar, Çanakkale’deki hava hareketlerinin yerel halk üzerindeki etkisini "İklimsel Psikoloji" çerçevesinde değerlendiriyor. Psikologlar, rüzgarın insan ruhu üzerindeki etkisini şöyle açıklıyor:
"Lodos estiğinde şehirde bir gerginlik, baş ağrısı ve tahammülsüzlük artışı gözlemliyoruz. Ancak poyraz, Çanakkale insanı için bir 'temizlik' gibidir. Zihni berraklaştırır, şehri taze tutar. Çanakkaleliler farkında olmadan rüzgarın yönüne göre karar almayı, rotasını değiştirmeyi ve en önemlisi 'teslim olmayı' öğrenmişlerdir. Bu da onları daha esnek ve sabırlı bir karakter yapısına büründürüyor."
Yaşam Hızı Rüzgarın Şiddetine Bağlı
Sosyolojik açıdan bakıldığında, rüzgar Çanakkale’de sosyal hayatın trafiğini belirliyor. Esnafın tezgahını açma hızı, balıkçının denize çıkma cesareti ve kordon boyundaki yürüyüşlerin temposu rüzgara endeksli. Sosyologlar, bu durumu "Doğal Bir Disiplin" olarak tanımlıyor:
"Büyükşehirlerin kaosu insanı yorarken, Çanakkale'de insanı doğanın kendisi disipline eder. Rüzgar izin vermiyorsa, o feribot kalkmaz. Bu zorunlu bekleme hali, şehir insanına modern dünyanın unuttuğu 'sabır' erdemini aşılamıştır. Çanakkale insanı hırslı değildir; doğayla inatlaşılmayacağını bilir."
"Esintili" Bir Şehir Kültürü
Yerel esnaf ve vatandaşlar da bu durumu onaylıyor. 40 yıllık bir Çanakkale sakini olan Mehmet Amca durumu şöyle özetliyor: "Bizim buralarda rüzgar kesilirse bir gariplik var deriz, kulaklarımız çınlar. Rüzgar bizim sesimizdir; o sustuğunda şehir ıssız kalır."