Henüz yaşı küçük olduğu için cephede silah verilmek yerine su taşıma görevi üstlenen Hüseyin, 35. Alay’ın 2. Bölüğü için su sakalığı yapmaya başlar. Katırıyla birlikte cephe hattına su taşıyan genç Hüseyin, kısa sürede neşesi, hazırcevaplığı ve cesaretiyle askerlerin sevgisini kazanır.
Yaz sıcağında her gün Bigalı Köyü’ne gidip su doldurarak birliğine dönen Hüseyin’in hayatı, bir akşam yaşadığı olayla unutulmaz bir hikâyeye dönüşür. Gözlerinin gece iyi görmemesine rağmen katırına güvenerek yola çıkan Hüseyin, birliğine yaklaştığında düşman askerleriyle karşılaşır. Ancak bulunduğu durumun ciddiyetini fark eden genç saka, soğukkanlılığını kaybetmez.
Pratik zekâsını kullanarak düşman askerlerine, suları yaralı askerler için getirdiğini söyler ve güvenlerini kazanır. Geceyi onların yanında geçiren Hüseyin, sabah olduğunda katırına yüklenen erzaklarla birlikte birliğine geri gönderilir. Meğer düşman askerlerinin yiyeceği bol, ancak suyu yoktur. Hüseyin’in getirdiği su, onlar için hayati önem taşımaktadır.
Birliğine döndüğünde yaşadıklarını anlatan Hüseyin’in getirdiği erzak, bu kez kendi askerleri için büyük bir ihtiyaç olur. Böylece bir yandan düşman askerlerinin susuzluğu giderilirken, diğer yandan Türk askerinin açlığına çare bulunur.
Savaşın ortasında yaşanan bu olay, hem zekânın hem de insanlığın en zor şartlarda bile nasıl var olabildiğini ortaya koyuyor. “Saka Hüseyin” olarak anılan Hüseyin’in, savaştan gazi olarak döndüğü ve memleketi Tekirdağ’ın Hayrabolu ilçesinde 1975 yılında hayatını kaybettiği ifade ediliyor.
Bu ibretlik hikâye, Çanakkale ruhunun sadece kahramanlıkla değil, aynı zamanda vicdan ve merhametle de şekillendiğini bir kez daha hatırlatıyor.