İVRINDI’NIN MALLICA KÖYÜNDEN SON GAZILERDEN BIRI
Balıkesir’in İvrindi ilçesine bağlı Mallıca Köyü'nde yaşayan ve halk arasında “Azman Dede” olarak tanınan son Çanakkale gazisi, 104 yaşında hayatını kaybetti. Gençliğinde iki metreyi aşan boyu ve heybetli görünümü nedeniyle “insan azmanı” olarak anılmış, soyadı kanunu çıktığında da "Azman" soyadını almıştı. Gerçek ismi neredeyse unutulmuştu.
KÖY KAHVESINDE SESSIZLIĞI BOZAN HATIRALAR
Yıllar önce yapılan bir yerel araştırma sırasında Mallıca Köyü kahvesinde Azman Dede ile yapılan görüşmede, yıllardır kimseye anlatmadığı bir anısını gözyaşları içinde paylaştı. Kulakları ağır işitmesine rağmen, köylülerin yardımıyla soruları yanıtladı. Söz Çanakkale’ye geldiğinde, gözyaşlarına hâkim olamadı.
"GALATASARAY MEKTEBI TALEBELERIYIZ, VATAN İÇIN ÖLMEYE GELDIK!"
Azman Dede, bir gece bölüğe takviye olarak gönderilen genç askerleri anlatırken gözleri doldu. Gelenler arasında daha çocuk yaşta olan üç-dört kişi dikkatini çekmişti. Yüzbaşı’nın kim olduklarını sorması üzerine içlerinden biri “Galatasaray Mektebi Sultanisi talebeleriyiz, vatan için ölmeye geldik!” cevabını vermişti.
GECE BOYUNCA TALİM, SABAH BOMBARDIMAN
Çocuk denecek yaştaki bu askerleri, savaş için yeterince hazırlıksız görünmeleri üzerine eğitmeye karar verdiğini anlatan Azman Dede, “Ay ışığında sabaha kadar süngü talimi yaptık” dedi. Gün ışımasına yakın siperlere çekildiklerini, hemen ardından düşman gemilerinin yoğun bombardımanına maruz kaldıklarını anlattı.
SAVAŞIN GERÇEĞIYLE İLK KARŞILAŞMA: KORKU VE GÖZYAŞI
Siperin bir köşesinde korkudan birbirine sarılarak titreyen o çocukların savaşın dehşetiyle ilk kez yüzleştiklerini söyleyen Azman Dede, “Onları öyle görünce yüzbaşının ‘Yandık!’ deyişi boşuna değildi” dedi. Tam o sırada içlerinden birinin yüksek sesle marş söylemeye başladığını anlattı.
BIR MARŞLA CESARETLENEN ÇOCUKLAR
Çocuklardan biri, “Annem beni yetiştirdi bu yerlere yolladı / Al sancağı teslim etti Allah’a ısmarladı…” dizeleriyle başlayan marşı söylemeye başladı. Kısa süre içinde diğerleri de katıldı. Marş, onların korkularını bastırmalarına ve tekrar toparlanmalarına neden olmuştu.
HÜCUM EMRI VE ACI SON
Hücum emri geldiğinde hepsi süngülerini takmış, dişleri kenetlenmiş, gözleri çakmak çakmak bekliyordu. Emirle birlikte siperlerden fırlayan bu çocuklar, bir makineli tüfek tarafından anında biçildi. “Kucağıma döküldüler. O gül gibi yüzleri gözümün önünden gitmiyor. Hiç gitmiyor…” diyerek gözyaşlarına boğuldu.
“AZMAN DEDE HEP AĞLAR AMA İLK KEZ ANLATTI”
Köy kahvesindeki herkes bu anlatım sırasında gözyaşlarını tutamadı. Kahveci, “Azman Dede hep ağlar. Ama neden ağladığını bugün ilk kez anlattı” diyerek o anın ne kadar özel olduğunu dile getirdi.