Kiraların yasal sınırlar içinde tutulması, eski kiracıların ev sahipleri tarafından evden çıkarılma korkusu ve kira sözleşmelerinin yenilenmesi gibi konular gündemde önemli bir yer tutmaktadır.
Türk hukukunda, kira sözleşmeleri genellikle yıllık olarak yapılmaktadır. Ancak, kira sözleşmesinin süresi dolduğunda kiracının evden çıkarılması konusu karmaşık bir hukuki süreç içerir. Kira sözleşmesinin süresi sona erse bile, kiracı hemen evden çıkarılamaz. Kanunlar, kiracılara belirli haklar tanımaktadır.
Örneğin, kira sözleşmesi bir yıl süresince yapılmışsa, bu süre sona erdikten sonra kiracı dilerse evden ayrılabilir, dilerse kira ilişkisine devam edebilir. Ev sahibi, kiracıya 1 yıl sonunda sadece kira sözleşmesini feshetmek istediğini bildirmelidir. Ancak bu durumda bile kiracı, yeni bir sözleşme imzalamak istemezse, mevcut sözleşme otomatik olarak uzar.
Eğer bir kira sözleşmesi 10 yıl süresince devam ederse, ev sahibi ancak bu sürenin sona ermesinden sonra kiracıyı evden çıkarabilir. Ancak bu da kolay bir iş değildir, çünkü kiracı eğer çıkmak istemezse, ev sahibi mahkemeye gitmek zorunda kalır. Mahkeme süreci de uzun ve karmaşık olabilir.
Bu karmaşık hukuki süreçler nedeniyle ev sahipleri ve kiracılar arasında taktikler geliştirilmektedir. Örneğin, kiracılar kira sözleşmelerinin 9. yılında, 10. yıl için büyük bir zam talep edebilirler ve bu zammı yeni bir kira sözleşmesi ile kayıt altına almalarını önerirler. Bu durumda ev sahibi, 10 yıl kuralını sıfırlar ve kiracının evden çıkarılması için 12 yıl daha beklemek zorunda kalır.