Batı Avustralya'nın Perth yakınlarında sakin düzenli bir mahalle olan Mosman Parkında 30 Ocak sabahı herkesi derinden etkileyen bir trajedi yaşandı. Evlerin aynı göründüğü, acının yer olmaması gereken bölgelerden biri. gibi görünen fakat yine de, kapalı bir kapının ardında, bütün bir aile umut etmeyi bıraktığının ve çaresiz kalışının haberini izliyordu tüm ülke.
Jarrod Clune 50 yaşındaydı, eşi Maiwenna Goasdoue ise 49. Onlar çok uzun süre savaşan ebeveynlerdi. Çocukları, Leon ve Otis, otizmli doğmuş sürekli bakım gerektiren çok ciddi bir süreç ile karşı karşıya kalmışlardı. Leon 16, Otis ise 14 yaşındaydı. Ve yıllarca bu hastalıkla mücadelede tek başlarına kalmışlar, yıpranmışlardı. Yalnız bırakıldıklarını düşünüyor ve bu mücadele de tek başlarına kalmış gibi hissediyorlardı. Ailenin yanlarında üç evcil hayvanı, yorgun ama birleşmiş bir evin ayrılmaz üyeleri de vardı.
30 Ocak sabahı Jarrod ve Maiwenna ölmeden önce kapıya bir not bıraktılar. Birkaç kelime, soğuk ve açık: "Girmeyin. Polisi arayın. “ Bu düşüncesizce bir hareket değildi. Zamanla verilmiş bir karardı, sessizlikte, yalnızlıkta.
Evin içinde şiddet belirtisi yoktu. Silah yok. Boğuşma yok. Müfettişler çiftin her şeyi açıkladığı ikinci, detaylı bir mektup buldu: planlamayı, nedenlerini, hatta ölümlerinden sonra mali durumlara ilişkin talimatları. Kompozisyonlu bir veda. Kesinlikle kalp kırıcı çünkü kasıtlıydı.
Saatler geçtikçe trajedi netleşti. Bakıcılar ve aile yakınları reddedilen yardım taleplerini anlattılar. Avustralya engelli destek sistemi (NDIS) fonları kesti. Cevaplar hep aynıydı: çocuklar "çok zordu. ” Çok karmaşık. Çok pahalı. Çok fazla.
Onları desteklemesi gereken bir sistem için çok fazla.
Dünyanın o gün gördüğü şey sadece bir haber değil. İki yorgun anne ve babayı alternatifsiz bırakan bir mekanizmanın arızasıydı. Yardım isteyenlerin istemeye gücü kalmayana kadar görmezden gelindiğinde neler olduğunun acımasız bir göstergesini izlemişlerdi. Dört insan hayatı ve üç hayvan çok geç gelen bürokrasinin yüzü oldu. Ya da belki de hiç gelmemişti. Ve bu hikaye sadece Avustralya hakkında değil. Yalnızlığın dirençle, çaresizliğin zayıflıkla karıştırıldığı her yer hakkında geç fark edilmiş bir trajedi idi. Çünkü bir sistem başarısız olduğunda aileler çöker. Ve bazen, hatta umut bile. Sonuç ise kahredici bir tablodur.
Sessiz, tanınmış bir mahalle, evlerinde hayatlarını kaybettiği öğrenilen dört kişilik bir ailenin ardından büyük bir şok yaşadı. Jarrod Clune ve Maiwenna Goasdoue iki genç oğulları Leon ve Otis ile birlikte keşfedildi, ikisi de ciddi, sözsüz otizmle yaşayan ve sürekli bakım ve destek isteyen. Düzenli bir bakım çalışanı planlanan bir ziyaret için geldiğinde ancak aileye ulaşamayınca endişeler büyüdü. Evin dışında, işçi, başkalarının içeri girmemelerini ve derhal yetkililerle irtibata geçmelerini isteyen derinden rahatsız edici bir mesaj buldu.
Acil müdahale ekipleri geldiğinde, ailenin sevgili evcil hayvanlarıyla birlikte dört aile ferdinin de vefat ettiğini gördüler. Yetkililer daha sonra geride bırakılan yazılı mesajlarla ebeveynlerin kendi canlarına kıymayı seçtiğini ve oğullarının hayatına son verdiğini öğrendi. Mektuplarda ayrıca finansal konularla ilgili detaylı talimatlar da yer alıyor, inanılmaz derecede bunaltıcı bir dönemde dikkatli planlama işaretleri bulunuyor.
Aileyi tanıyanlar ebeveynleri fedakar ve sevgi dolu, sürekli çocuklarına yardım etmenin yollarını arayan olarak tanımladılar. Çocuklar ciddi sağlık sorunları ile karşı karşıya kaldılar ve gece gündüz dikkat istediler. Ailenin yakınları, oğullarının geceleri nadiren uyuduğu için ebeveynlerin çoğunlukla aşırı yorgunluk içinde yaşadığını paylaştı. Terapi ve destek programları için uzun mesafeler kat ettiler, oğullarının yaşam kalitesini artırmak için mümkün olan her şeyi yaptılar.
Arkadaşları ve akıl hocaları daha sonra üzüntülerini dile getirdiler, çocukların başkalarına iletişim hakkında kelimelerin ötesinde güçlü dersler verdiklerini söylediler. Pek çok kişi, ailenin önemli engelli fonunu kaybettikten sonra derinden desteksiz hissettiğine ve onları umutsuz hissettirdiğine inanıyor. Bu yürek burkan trajedi 30 Ocak günü Avustralya, Perth, Mosman Park'ta gerçekleşti.
30 Ocak sabahı Avustralya bu haberle sarsılmıştı. Ebeveynler sistem tarafından terk edildikten sonra çocukları ve evcil hayvanlarıyla birlikte ölmeyi seçtiği haberi ile tüm ülke derinden sarsıldı.
Çünkü burada sadece haber değil, tam bir insan çöküşü vardı.